De Dreg IV heeft twee diesel tanks, bunkers. Die staan niet met elkaar in verbinding, en moeten apart gevuld, gebunkerd, worden. Om te kijken hoe veel er in zo'n bunker zit, zijn er peilstokken. Wat er niet is, zijn peilglazen of sensoren. Dat laatste is een probleem.
Bij de inspectie voor de verlenging van het certificaat keek de keurmeester met een gefronsde blik naar een groot tandwiel aan de zijkant van de ankerlier. Een vinger knipper. Dat kon zo niet, en waren het met hem eens. De tijd om er wat aan te doen was nu, niet meer uitstellen dus.
Na de laatste wereldoorlog was er in Nederland veel weg, zoek en stuk. Dat moest gerepareerd worden om het land weer aan de gang te krijgen. Een periode met ongekende bedrijvigheid brak aan waarin de opgerolde mouwen de norm waren. Ook bij de Marine was er groot tekort, aan schepen en alles wat daar bij hoorde. Niet aan ideeën en ambitie, en gelukkig hadden we een Atlantische buurman die ons hielp die ideeën te realiseren.
Het is al weer 7 jaar geleden dat de boot z’n CvO certificaat kreeg. Tijd voor verlenging dus. Daarvoor nog maar eens alle puntjes op de i zetten. Onder andere op de NOODSTOP-i.
Niet dat er sprake was van mankementen of incompleetheid, maar we waren er nooit toe gekomen het ècht af te maken volgens de Dreg kwaliteits-standaard.
 |
| NHD, archieffoto RedMouse. |
Een oude boot, dus ook een oude Marine boot, heeft veel tijd en aandacht nodig. En veel onderdelen. En als je dan vindt dat een oude boot een oude boot moet blijven, met oude maar werkende onderdelen dus, is het zaak in de huidige wegwerptijd ogen en oren goed open te houden. Want af en toe worden er oude onderdelen weggegooid, die nog prima werken, maar uitgediend zijn.
Eerder waren we al op de Schuiling, zie https://dregiv.blogspot.com/2013/04/dinky-toy-onderdelen.html#more , en mochten van de Roermond overgebleven onderdelen over nemen, zie https://dregiv.blogspot.com/search?q=Roermond .
Nu kwam een zusje van de Roermond in beeld.
Een boot hoort natuurlijk waterdicht te zijn. Niet alleen van onderen, ook van boven. Van boven daar waar water makkelijk naar binnen kan komen en terecht komt op plekken waar we het niet willen hebben.
Een van die plekken is de voorpiek. De kleinste ruimte in het schip, en alleen toegankelijk door een klein rond luik in het voordek. Een waterdicht luik. Nou ja, dat zal het ooit geweest zijn, maar dat ooit is al wel erg lang geleden. Tijd om de mouwen op te rollen dus.
We wilden graag een Collins TCS zender/ontvanger set in de stuurhut, zoals die in 1950 bij de bouw van de boot geïnstalleerd was. We hebben gezocht, en gevonden. Maar niet alles en ook niet alles was zoals we wilden. Onregelmatig doken er nog onderdelen op, vooral ver weg, en werd de berg spullen steeds groter. Uiteindelijk zo groot, dat we vonden maar eens te beginnen er wat van te maken.
 |
| Foto Dutchfleet, 2003, Folkert Vrieswijk. |
Ach, soms is het zo dat er thuis een belangrijke taak te vervullen is. Belangrijker dan welke boot dan ook. Dan dus maar even geen boot. Of de boot naar huis gehaald.
Of een stukje boot, dat past beter.
We hebben de boot gekocht met allerlei apparatuur aan boord. Vooral veel, en niet altijd bruikbaar of “Marine Grijs”. Veel kon dus weer van boord. Bij sommige apparaten hadden we wel het vermoeden dat die een stuk Dregboot geschiedenis meegemaakt hadden.
Die bleven, al of niet aan boord, al of niet aan werkend.
Toen de Dreg IV naar Groningen kwam, zat er op de kop een rol. Een geleiderol die in lijn zat met de verhaalkop op de ankerlier, aan bakboord dus. De rol moet er al enige tijd gezeten hebben, draaien wilde hij niet meer, de as zat vastgeroest in de kunststof rol. De as, en dus de rol, kon er daardoor ook niet meer uit, waarborg voor nog meer roest en werk.
Maar zat die rol daar altijd al?