Een boot van 75 jaar oud heeft wel eens wat. Of juist niet. Er gaat wel eens wat verloren in al die jaren. Sommige zaken kunnen gemist worden, anderen waren niet belangrijk om de boot varende te houden. Maar toch, niet belangrijk is niet onbelangrijk.
Bij de ankerlier is in de loop der jaren wel eens wat veranderd. Onder het dek hing een loodzware elektromotor die 220volt gelijkstroom nodig had. Die stroom kwam van de 1 cilinder Kromhout 1LS generator die achter in de machinekamer stond en nu in het Kromhout museum staat.
Via een as door het dek dreef die motor een tussenas aan, die dan weer het grote tandwiel op de lier in beweging bracht. Die overbrenging heeft het deze eeuw "bloot" moeten doen, zonder afdekkap.
 |
| Het ziet er al beter uit, maar nog steeds "Bloot". |
De lier is in de afgelopen jaren aangepakt, helemaal uit elkaar geweest, nieuwe lagers gemaakt waar nodig, roest er af en verf er op. De afdekkap voor de haakse tandwiel overbrenging bleef echter maar op de "To Do" lijst staan. Een lastig ding om te maken, en ook de ankerketting loopt er dicht langs of tegen aan. Dus even een maken van conservenblikjesblik heeft geen zin. Omdat we nog meer aan de lier moesten aanpakken, dan toch maar met deze "uitdaging" begonnen.
 |
| "Modern", en moderne smeernippel voor nieuwe lager. |
Uitgangspunt was dat we de bestaande bevestigings gaten uit 1950 wilde blijven gebruiken. Al hadden we ze al eerder "gemoderniseerd" door ze op te tappen van 5/16 BSW naar M8.
Aan de slag, met 4mm blanke plaat, dat werk prettiger en schoner.
 |
| Eerste onderdelen in de maak. |
Voor de randen die tegen de lijfplaat van de lier en onder aan de kap moeten komen worden twee randen gemaakt. Deze ingekort en pasgemaakt. Hierop kunnen we dan de boutgaten aftekenen.
 |
| Pas maken, ... |
 |
| ... aftekenen, en ... |
 |
| ... boren en passen. |
Inderdaad meer werk dan je zou willen. Want 75 jaar oud is natuurlijk hetzelfde als scheef en verschoven. Maar het lukt, want het moet.
De kap moet nog verder "dicht" gemaakt worden, liefst met iets dat dik en stevig is. We kiezen voor een bijna passende lasbodem. Veel ijzer voor niet te veel geld, althans, als je een kan vinden met geen stoomkeur. Die zijn er, voor het waterleiding bedrijf.
 |
| 7mm dik zal toch wel genoeg zijn?? |
Afslijpen en doorslijpen en nog meer slijpen en lassen en weer passen.
 |
| ... en weer passen. |
Het lijkt goed te komen, we kunnen de kap in elkaar lassen. We moeten 3mm plaat aan een 7mm dikke lasbodem lassen, binnen en buiten, zonder dat de vorm verloren gaat. Kleine stukjes, 1 à 2 cm lang, en veel wachten om te voorkomen dat hij te veel vertrekt. Dat lukt gelukkig goed, met een beetje uitvijlen van sommige gaatjes moet het kunnen.
 |
| Lassen gelukt. |
Rest nog de het laatste gat de kap te dichten. Mal maken, slijpen en weer passen tot we tevreden zijn.
 |
| Laatste loodje. |
Binnen en buiten aflasssen en dan maar weer een keer passen. Na elke keer lassen wordt het met de gaatjes weer kritischer, maar met minimaal bijwerken blijft het passen.
 |
| Past nog steeds. |
Wat rest is de lassen glad slijpen, en laten galvaniseren.
We weten nu waarom eerdere eigenaren nooit aan deze afdekkap begonnen zijn. Er zit veel werk in, vooral veel paswerk.
Maar het is gelukt dus kan de afdek kap straks definitief op z'n plek, voor de komende 75 jaar.
