Randgeval

In het voordek zit een luik. Daar is hard aan gewerkt om het beter sluitend te maken. Dat doet het nu ook. Maar niet alleen het luik zelf had last van ongemakken, ook de rand in het dek was in de loop der jaren door zout water en gebrek aan aandacht wat sleets geworden. Om de combinatie Luik en rand tot een solide waterdicht team te smeden, moet de rand onder handen genomen worden.

Het luik zelf hebben we in september 2024 onder handen genomen. Zie https://dregiv.blogspot.com/2024/09/waterdicht.html#more.

De sluiting werkt weer zoals het hoort, er zit weer een smeernippel op, de scharnieren zijn spelingsvrij en het rubber zacht. Maar ondanks dat ziet de afdruk van de rand in het rubber er uit of er aan de rand geknabbeld is. 

Afgeknabbelde rand boven ⭐️⭐️⭐️.

Oorspronkelijk was het idee de rand af te slijpen en er een een nieuwe rand op te lassen. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, het luik zit vlak naast de lier, en de voorpiek is ondertussen een drie sterren voorpiek waar we liever geen gespetter en gevonk willen. Plan B is om de rand boven het dek kaal te maken en met epoxy hars de afgeknabbelde stukken uit te vullen. 

76 jaar oud en nog nooit zo slank geweest!

We kunnen niet meer goed vaststellen hoe ver de rand boven het dek uit stak. Wat we wel meten kunnen is de maat van het staal waar de rand van gemaakt is. Dat moet 60 mm hoog geweest te zijn, en 10 dik. 

Uitgaande van de onderrand maken we de rand 60 mm hoog.

We maken een mal om straks vanaf de onderrand van de rand te kunnen controleren of de bovenrand zit waar hij zat.  

Mal voor hoogte en dikte.

Ook maken we een stofdeksel voor aan de binnenkant van de luikopening. En een tijdelijk houten luik aan de buitenkant. Dan kan het echte luik er uit en hebben we ruimte om te werken zonder dat de rommel die we maken in de ⭐️⭐️⭐️-piek terecht komt. 

Tijdelijk maar noodzakelijk. 

Aan de slag met slijper en staalborstel. Aan de kant van de lier past de slijper niet tussen rand en lier, handwerk en de stiftslijper maken het af. 

Daarna ziet de rand er pas echt afgeknabbeld uit, maar het ijzer is er nog en is stevig genoeg om mee door te gaan. 

Onder de verf: minder ijzer dan we gehoopt hadden. 

Ontvetten, nog een keer ontvetten en epoxy aanmaken. Veel epoxy. Daardoor wordt het een beetje geklieder. Maar liever te dik dan te dun. Of het dik genoeg is weten we met een dag. 

Na 76 jaar toch een beetje corpulent geworden. 

Het lijkt dik genoeg, hoewel er hier en daar een plekje zit dat wat minder dik is. Eerst de binnenkant glad gemaakt zodat de mal er bij langs kan. Dat gaat het handigste met een lamellenwieltje in de accuboor, half uurtje werk maar. Je kan nu beter zien waar er nog een likje epoxy bij kan. 

Binnenkant vlak geschuurd.

Daarna de buitenkant. Dat is wat lastiger, duurt daardoor langer maar lukt wel. We maken lamellenwieltjes in model voor de ronde overgang van de rand naar het dek. 

Buitenkant glad gemaakt, afgetekend waar er nog meer af kan. 

Het lastigst is echter de bovenrand waartegen het rubber straks af moet dichten. Lamellenwieltje in de stiftslijper, en die steunen op het tijdelijke stofluik werkt het best. Daarna met een 50cm lange strip met daar omheen korrel 80 schuurpapier de hobbels en bobbels vlak gemaakt. We tekenen af waar de rand nog te hoog is en schuren die met de strip vlak met de plekken waarbij het gemaakte malletje precies aanligt. Daarna zetten we het “echte” luik er tijdelijk in, sluiten het en kijken waar het nog beter kan. 

Bij gesloten luik kijken waar er nog te veel licht
binnen komt, om daarna …

… af te teken waar er nog wat epoxy bij moet.

Het lijkt bijna perfect, maar er moet her en der nog wel iets epoxy bij. Zowel de hoogte als de dikte van de 60x10mm rand zijn plaatselijk wat mager. Epoxy aanmaken en plamuren maar, voor de 2e ronde. 

Afgetekend waar er wat bij moet, en weer smeren en kliederen, ...

… tot de tweede ronde zit er op. 

Een dag later is de epoxy hard en kan er weer geschuurd. Rondom met de stiftslijper, de bovenkant met de hand. 

Tweede ronde schuren.

Het wordt wat we willen, een paar kleine plekjes die niet helemaal perfect zijn, maar die verdwijnen straks grotendeels onder de verf. Weer passen met het “echte” luik toont aan dat de rand goed vlak is en de juiste hoogte heeft. 

Rand vlak en op de goede hoogte, eindelijk.

Bij het schuren is er ook weer ijzer blank geschuurd. Bijwerken met nano primer om nieuwe roest zo veel mogelijk te weren. 

Nano primer om het staal dat niet verdween was te beschermen.

Het is nog zomer, het laatste staartje, en dan droogt deze primer snel. Een paar uur later kunnen we een laag ZF primer aanbrengen, en kunnen we eindelijk zien of we goed werk geleverd hebben.

Egaal grijs, nu pas zie je of het netjes en glad is.

En het is netjes en glad, alsof het nooit anders geweest is.

Er komt nog een tweede laag ZF primer, en dan kan het met twee komponenten polyurethaan verf af gemaakt worden. Om het moeilijk te maken, in twee kleuren, het dek RAL 7030, de binnenkant van de rand met RAL 7038. Want waarom zou je het je makkelijk maken, als het ook mooi kan?

Daarbij laat het laatste restje zomer het een beetje afweten. Best wel aardig weer wordt onderbroken door stortbuien en windvlagen. Het uitzoeken van het juiste verf-moment wordt lastig. We treffen wat voorzorgsmaatregelen en hopen dat de natte verf niet nat wordt. 

Tja, de herfst lijkt af en toe begonnen.

Buitenkant rand in de 2K PU dekverf.

En dan moeten we twee keer “plannen”, ook nog een keer voor de andere 2K PU verf aan de binnen kant van de rand. 

Binnenkant rand klaar, in de kleur van de binnenkant voorpiek.

De volgende dag het “echte” luik er weer in gezet. Het luik sluit goed, al gaat het wat zwaar. Als het rubber “gewend” is aan de nieuwe rand, zal dat wel makkelijker gaan. Waar het om begonnen was, was het luik waterdicht te krijgen, en ook stof, vuil en andere rommel uit de voorpiek weg te houden. Het weer om dat te proberen  zit mee, wind en regen. Maar ècht proberen toch maar met wat meer kracht. Geprobeerd, en inderdaad, het luik is “dicht”. Geen drup, dus ook geen stof, zal nog langs het luik in de voorpiek komen. Klus klaar. 

Geprobeerd, en …

… dicht!